पुण्यात हिंजवडीतील आयटी अभियंता तरुणीची 21व्या मजल्यावरून उडी आत्महत्या

हिंजवडीतील 21व्या मजल्यावरून उडी घेऊन अभियंता तरुणीची आत्महत्या, सुसाइड नोटमध्ये लिहिलं – “माफ करा, आता जगायचं नाही”.

सायली मेमाणे

पुणे ५ जून २०२५ : IT Engineer Suicide Pune या घटनेने पुणे शहर हादरून गेले आहे. एक युवा आयटी अभियंता तरुणी हिंजवडीमधील एका उच्चभ्रू गृहनिर्माण संकुलाच्या 21व्या मजल्यावरून खाली उडी घेऊन आयुष्य संपवते, ही बातमी केवळ दुःखद नाही, तर चिंतन करायला लावणारी आहे. संबंधित तरुणीचे नाव अभिलाषा भाऊसाहेब कोथंबिरे (वय 25) असे असून, ती माहिती-तंत्रज्ञान क्षेत्रात कार्यरत होती. पहाटेच्या सुमारास ती स्वतःच्या दुचाकीवर संकुलात पोहोचते, लिफ्टने आपल्या घरी जाते आणि काही क्षणांतच 21व्या मजल्यावरून उडी घेते. परिसरातील सुरक्षारक्षकांना तिचा मृतदेह मिळाल्यानंतर पोलिसांना माहिती देण्यात आली.

हिंजवडी पोलिसांनी घटनास्थळी तात्काळ धाव घेऊन चौकशी सुरू केली. तिच्या खोलीची पाहणी करताना एक चिठ्ठी सापडली. त्या चिठ्ठीत लिहिलं होतं – “माफ करा, मी हे स्वेच्छेने करत आहे. मला आता जगायचं नाही.” या एकाच ओळीतून तिच्या मनस्थितीचा अंदाज लावणं कठीण नाही. पोलिसांनी घटनेची आकस्मिक मृत्यू म्हणून नोंद केली असून, कोणताही गुन्हेगारी हेतू आढळून आलेला नाही.

पोस्टमॉर्टम अहवालात तिच्या अनेक अवयवांना झालेल्या गंभीर दुखापतीमुळे मृत्यू झाल्याचं स्पष्ट करण्यात आलं आहे. तिच्या वैयक्तिक वस्तूंमध्ये काही पुरावे मिळाले असून, तिच्या मोबाईल आणि ईमेलचीही तपासणी सुरू आहे.

ही घटना पुन्हा एकदा IT क्षेत्रातील मानसिक आरोग्याच्या प्रश्नाकडे लक्ष वेधते. तणाव, एकाकीपणा, व्यावसायिक दबाव, आणि समाजातील अपेक्षांचा बोजा या सगळ्यांचा परिणाम अनेक युवकांवर होताना दिसतो आहे. अभिलाषाच्या बाबतीतही असाच काही मानसिक संघर्ष कारणीभूत असावा, असा प्राथमिक अंदाज आहे.

ही आत्महत्या कुठल्याही एका व्यक्तीवर दोष टाकण्यासाठी नव्हे, तर आपण सर्वांनी मिळून मानसिक आरोग्याविषयी जागरूक राहण्याची गरज अधोरेखित करणारी आहे. अशा वेळी सहकार्य, संवाद, समुपदेशन, आणि समजूत यांची नितांत गरज असते. या घटनेनंतर संबंधित संस्थेने आणि स्थानिक प्रशासनाने मनःस्वास्थ्य विषयक सल्लागार उपलब्ध करून देण्याचे प्रयत्न सुरू केल्याचे समजते.

मानसोपचार तज्ज्ञांचे म्हणणे आहे की, “स्वतःला कमी लेखणे, सतत आत्मद्वेषाचे विचार येणे, किंवा कोणतीही आशा न उरणे – ही नैराश्याची गंभीर लक्षणं आहेत. अशा वेळेस संवाद आणि उपचार हेच उपाय आहेत.” त्यामुळे आज आपण समाज म्हणून प्रत्येक व्यक्तीच्या मानसिक स्वास्थ्याकडे संवेदनशीलतेने पाहिलं पाहिजे.

जर कोणी आजुबाजूला अस्वस्थ, एकाकी, किंवा खचलेला वाटत असेल, तर त्यांच्याशी मोकळेपणाने बोलणं, त्यांना समजून घेणं, हेच कधी कधी जीव वाचवू शकतं. अभिलाषासारख्या अनेक प्रतिभावान तरुणांचे आयुष्य असमाप्त राहू नये, यासाठी हे आपले कर्तव्य आहे.