सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठातील सुरक्षा रक्षकाच्या हत्येचे गूढ १४ वर्षांनंतरही कायम; ‘अंजू’ कोण?

पुण्यातील सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठाच्या आवारात २०१२ मध्ये सुरक्षा रक्षक प्रल्हाद जोगदंडकर यांची गोळ्या झाडून हत्या करण्यात आली. १४ वर्षांनंतरही आरोपी आणि संशयित महिलेची ओळख अस्पष्ट असून, या प्रकरणातील तपासावर पुन्हा प्रश्न उपस्थित होत आहेत.

सावित्रीबाई फुले पुणे विद्यापीठाच्या आवारात सुरक्षा रक्षकाची गोळ्या झाडून हत्या झाल्याच्या घटनेला १४ वर्षे उलटली, तरी या प्रकरणातील आरोपीचा शोध लागलेला नाही. प्रल्हाद लक्ष्मण जोगदंडकर यांच्या हत्येचे गूढ अद्याप कायम असून, घटनेच्या वेळी संशयित तरुणासोबत दिसलेल्या ‘अंजू’ नावाच्या महिलेची ओळखही अनुत्तरित आहे. या प्रकरणामुळे गंभीर गुन्ह्यांच्या तपासात पुरावे, प्रत्यक्षदर्शींचे जबाब आणि आधुनिक तपास तंत्रज्ञानाचे महत्त्व पुन्हा अधोरेखित झाले आहे.

नेमकी घटना काय होती?

२ मे २०१२ रोजी सायंकाळी सुमारे पावणेआठच्या सुमारास विद्यापीठातील सेवकांच्या निवासस्थानाजवळ ही घटना घडली. प्रल्हाद लक्ष्मण जोगदंडकर (वय ५४) हे सहकारी सुरक्षा रक्षक बाळासाहेब निकळजे यांच्यासोबत गस्त घालत होते. त्यावेळी एका निर्जन ठिकाणी तरुणासोबत एक महिला असल्याचे त्यांच्या निदर्शनास आले.

जोगदंडकर यांनी दोघांना हटकून विचारणा केली. त्यातून वाद झाल्याची माहिती समोर आली आहे. संबंधित तरुणाने सुरुवातीला पैसे दिले आणि दुचाकीवरून निघून गेला. मात्र, काही वेळाने तो परत आला आणि त्याने पैसे मागितले. जोगदंडकर यांनी नकार दिल्यानंतर त्याने बंदुकीतून गोळी झाडल्याचे वृत्त आहे. छातीत गोळी लागल्याने जोगदंडकर यांचा घटनास्थळीच मृत्यू झाला. घटनास्थळी काडतुसे आणि ५०० रुपयांची नोट आढळली.

‘अंजू’ची ओळख अद्याप गुलदस्त्यात

या प्रकरणातील महत्त्वाचा दुवा म्हणजे संशयित तरुणासोबत दिसलेली महिला. प्रत्यक्षदर्शी बाळासाहेब निकळजे यांनी दिलेल्या माहितीनुसार, त्या महिलेचे नाव ‘अंजू’ असल्याचे सांगण्यात आले होते. मात्र, तिचे स्पष्ट वर्णन उपलब्ध नसल्याने आणि परिसरातील महिलांची चौकशी करूनही तिची ओळख निश्चित झाली नसल्याचे वृत्त आहे.

गोळीबारानंतर घाबरलेल्या निकळजे यांची प्रकृती बिघडली आणि ते काही अंतरावर बेशुद्ध पडले. शुद्धीवर आल्यानंतर त्यांनी सुरक्षा विभागाला घटनेची माहिती दिली. या घटनेत प्रत्यक्षदर्शींच्या जबाबातील तपशील, घटनास्थळावरील पुरावे आणि संशयितांची ओळख यांना विशेष महत्त्व होते.

तपास, अटक आणि तरीही अनुत्तरित प्रश्न

मारेकऱ्याबाबत माहिती देणाऱ्यास २५ हजार रुपयांचे बक्षीस जाहीर करण्यात आले होते. २८ नोव्हेंबर २०१३ रोजी मनीष नागोरी, विलास खंडेलवाल, राहुल माळी आणि संतोष बागडे या चौघांना संशयावरून अटक करण्यात आली. मात्र, त्यांचा या हत्येशी संबंध नसल्याचे तपासात निष्पन्न झाल्याचे वृत्त आहे.

विद्यापीठाच्या प्रवेश आणि निर्गमन मार्गांवरील सीसीटीव्ही कॅमेऱ्यांचा अभाव तपासातील अडथळा ठरल्याचेही सांगण्यात आले. आजही या प्रकरणात मारेकरी कोण होता, हत्येमागील कारण काय होते आणि संशयित महिला व तरुणाची खरी ओळख काय होती, हे प्रश्न कायम आहेत.

१४ वर्षांनंतर तपासाची दिशा काय असावी?

इतक्या वर्षांनंतरही प्रकरणाचा छडा लावण्यासाठी उपलब्ध पुराव्यांचे आधुनिक तंत्रज्ञानाच्या मदतीने पुनर्विश्लेषण करणे आवश्यक ठरू शकते. जुन्या केस डायऱ्या, प्रत्यक्षदर्शींचे जबाब, जप्त केलेली काडतुसे, न्यायवैद्यकीय अहवाल आणि संशयितांच्या चौकशीतील नोंदी यांचा नव्याने आढावा घेता येईल. उपलब्ध पुराव्यांनुसार शस्त्रास्त्रांशी संबंधित नोंदी, त्या काळातील गुन्हेगारी प्रकरणे आणि संभाव्य साक्षीदारांची माहिती यांचीही पडताळणी करता येईल.

मात्र, तपासात कोणताही निष्कर्ष केवळ अंदाजावर आधारित नसावा. संबंधित व्यक्तींची ओळख आणि गुन्ह्यातील सहभाग ठोस पुराव्यांच्या आधारेच निश्चित करणे महत्त्वाचे आहे.

प्रल्हाद जोगदंडकर यांच्या कुटुंबाला न्याय मिळावा आणि या प्रकरणातील सत्य समोर यावे, यासाठी तपासातील प्रत्येक उपलब्ध धाग्याची शहानिशा होणे गरजेचे आहे. तुमच्या मते, १४ वर्षांपासून अनुत्तरित असलेल्या या हत्येचा छडा लावण्यासाठी पोलिसांनी आता कोणत्या दिशेने तपास करायला हवा?